Verslag “strandrit” “snertrit” 2-11-2008.

Ondergetekende had de KNMI gebeld, om mooi weer te bestellen, dat kon maar daar hing wel een prijskaartje aan. Het heeft mij wel een bom duiten gekost, en nog wel in de kredietcrisis.

Volgende keer maar met de Cap{pet} rond. Mij stalen ros van stal gehaald, die de mooie voornaam “Kia”draagt. Navigatie aan, niet nodig hij kent de weg naar Manege Groot.

Vele bekenden gezichten kwamen binnen druppelen, mijn oudste zoon Roland had zich deze keer laten rijden, zal wel een reden voor zijn geweest.! Ap was nog aan het uitmesten, zodat onze rijlaarzen mooi schoon zouden blijven, het oog wil ook wat. Het verdelen van de paarden ging weer op de bekende manier van Ap; zijn Lange agenda in de aanslag, wikken en wegen, de juiste ruiter bij het paard dat past! Deze keer was Banjer aan mij toebedeeld, het beste begeleidingspaard van stal voor wat de buitenritten betreft. Poetsen en opzadelen dan maar, bij Banjer aangekomen, zag je Banjer denken, nee, toch, van deze ruiter moet ik in het ruiterpad blijven lopen, u moet weten, dat Banjer liever naast het ruiterpad loopt, op het harde gedeelte, maar continu takken tegen je hoofd is ook niet alles, zal hem een zorg wezen! Verzamelen in de binnenbak, algemene controle door Ap, met hier en daar hulp van Vivian Kuipers, die volgens mij op de manege woont! Pipo had volgens mij niet zo veel zin in een buitenrit, bedacht een truc, en ja hoor de betreffende Amazone ging gestrekt de bak in. Zo zij Ap, jij blijft thuis, en een ander paard van stal gehaald, Bollie was de gelukkige. Maaike{senior} was onze begeleidster. En met enig uitleg, en de daarbij horende hand en armgebaren, even waande ik mij weer in militaire dienst: de gebaren kwamen mij bekend voor. De vraag van Ap aan mij om bij het eerste wildhek, deze wilde open te houden, zodat 16 ruiters in totaal moeiteloos konden passeren. Voor het eerst gingen er een paar ruiters mee, en hadden nog geen ervaring hoe dat te doen. Overigens bij de volgende wildhekken ging het doorgeven aan elkaar probleemloos.Enkele paarden hadden kriebels in de benen, dribbelen, pasjes op de plaats, zij konden zo de kuur van Ankie van Grunsven doen. Als zij een ander paard zoekt, dan kan ze bij Ap terecht. De eerste afslag in het duin naar het strand genomen, mooie stukje natuur, heuvel op heuvel af, Boven aan het duin gekomen, merk je aan de paarden dat ze het strand naderen. De ene snoof al harder dan de ander. Op het strand voel je dat ze er van door willen, maar verstandig van Maaike nog even te wachten, vanwege de wandelaars. Banjer die over het algemeen vrij rustig is wilde alsmaar sneller voorwaarts, voorop rijden is zijn ding.

Maaike: Een drafje of een rustig galopje zit er niet in aan de paarden te merken, dus vooruit dan maar, van stap in rengalop, het is elke keer weer kikken. In een mum van tijd zat ik onder het zand, mijn brilglazen zaten ook vol zand, maar Banjer loopt zijn eigen koers, daar vertrouw ik dan maar op, en, jawel hoor, geroep stoppen. Een Amazone was aan het zandhappen, helaas geen emmertje en schepje mee! Het viel gelukkig nogal mee, zij wilden wel graag van paard wisselen. Toen dat geregeld was, weer op pad. Bekijks van wandelaars te over, de meeste met fototoestel in de aanslag, heb nog website door kunnen geven van manege groot. Wie weet foto’s! Toch waren er nog paarden die hun energie niet kwijt waren na de rengalop. Maaike: nog maar eens een stukje, het zal mij geen tweede keer gebeuren, al dat zand de buitenkant dan maar. Geroep van achteren, stoppen maar weer. Een ruiter kwam aangereden zonder stijgbeugels, hoe verzin je zo iets, maar ondanks een pittige rengalop toch in het zadel blijven zitten, zegt toch wel iets over de rijkunst van deze ruiter, heb je ze onderweg verkocht? Er zat niet anders op dat Maaike terug ging om de stijgbeugels te zoeken, en jawel hoor, in de verte zagen we haar afstappen, een teken dat ze de beugels gevonden had. Nou monteren dan maar, en nu goed op de sluitring letten. Toch maar terug over het strand, naar de eerste opgang het duin in. Is iedereen er klaar voor riep Maaike, het leek de paardenrennen van Duindicht wel. Roep van achteren, stoppen, daar gaan we weer, een amazone lag languit in het zand, mooi weer daar niet van, maar om op deze tijd van het jaar te gaan zonnebaden; Maaike was snel ter plaatse, zij is meer bezig geweest met af en opstappen dan het berijden van haar paard. Gelukkig viel het ook hier weer mee. Rustig aan naar het duin, om huiswaarts te keren. In het duin een rustig drafje en galopje.Bij de manege aangekomen, kwam de lucht van de snert ons tegemoet. Afzadelen en naar de kantine, waar de tafel was gedekt. Met roggebrood en spek, stokbrood met kruidenboter en een heerlijke kom erwtensoep. Onder het nuttigen van het een en ander, gingen de kwinkslagen over en weer. Lisette en Ap bedankt voor zoals gewoonlijk de goede verzorging. Maaike bedankt voor jouw professionele begeleiding, zoals geestelijk als fysiek, meer dan andere keren, ik vind dat je een extra bonus hebt verdiend, maar ja daar ga ik niet over!

Vivian, je vraag hoe het met de konijnen die richting de Abdij rende, is afgelopen…..

Zij zijn allemaal ingetreden in het klooster van de Abdij Egmond; de monniken zijn er wat blij mee!!!

Met paardengehinnikte groeten,

Ad van Roermund

Heemskerk.